2006
Umjetnost BiH je u granicama BiH
- Umjetnost Bosne i Hercegovine je u granicama Bosne i Hercegovine
- Bezgranično, enormno umnožavam ograničene granice
- Štampam i pamtim, printam i memorišem
- Pravim bezazlen tiraž koji nikog ne ugrožava, iako je samim tim svjesno obezvrijeđen
- Moja umjetnost je bezgranična uprkos ograničenim
- Situacija proizvodi revolt
- Umjetnik umjetničkim sredstvima iskazuje revolt ponekad drsko, ironično, sarkastično
- Produkcija je bez podrške, postprodukcija je bez podrške
- Bez podrške umjetnik i dalje ostaje u teritorijalnim granicama
- Umjetnike izoluje od istorijskog ako su pojedinci dostigli svjetsku svijest
Veso Sovilj
Ideja umjetničkog projekta pod nazivom “Umjetnost Bosne i Hercegovine je u granicama Bosne i Hercegovine” - odabranog za prvu internacionalnu izložbu, organizovanu nakon rata u Muzeju savremene umjetnosti Republike Srpske - čiji je cilj integracija lokalne umjetničke scene u šire umjetničke tokove, na osoben način govori o promjeni u percepciji umjetnosti, politike i ideologije na ovim bosanskohercegovačkim prostorima. Veso Sovilj se na jugoslovenskoj umjetničkoj sceni pojavljuje početkom osamdesetih godina, kada u izvjesnoj mjeri počinje da se razvija i jača infrastrukturna mreža umjetničkog sistema, koji se spretno uklapao u liberalna umjetnička kretanja zapada. To je period kada na specifičan način nastavlja i njeguje svježe, napredne i inovativne tekovine avangardi, unoseći u svoju umjetnost, kako je svojevremeno okarakterisala Bojana Pejić, sklonost ka proširenoj prostornosti pozicioniranja umjetničkog djela, osjećanje za red i mjeru kome prethodi promišljanje a zatim realizacija koja podrazumijeva da je mentalno i konceptualno u temelju njegovih umjetničkih tvorevina. Upravo to pozicioniranje umjetničkog djela stvara složene konceptualne relacije koje se ne završavaju na istraživanju odnosa u realnom prostoru već aktiviraju istorijska, geografska, kulturološka ili filozofska polja koja postaju vizuelni u1086 îbrazac za razumjevanje samog procesa nastanka određenog djela u kome su evidentne intimne, egzistencijalne i gestualne predstave. U diskontinuitetu devedesetih njegova umjetnost ostala je usamljena, neshvaćena, neprimjećena, ali na određen način i nekonfliktna u
odnosu na strukture političke moći. Izborom artefakta i načinom prezentacije rada, na ovoj izložbi, pored toga što ukazuje na manuelni i zanatski karakter izrade i nastanak umjetničkog djela kao produkta određenog društva, on se u osnovi intencionalno odnosi na poimanje svijeta izvan sebe. Svijeta koji govori o odnosu umjetnosti i društva ali i o odnosima unutar same umjetnosti koja nastaje izvan glavnih tokova, na rubovima društvenih procesa i distribucije moći. Zapravo u pitanju je odnos u kome se ‘’susreću’’ centar i periferija, odnos u kome se određuje pozicija subjekta u njegovom izolovanom društvenom i političkom okruženju. Kao sofisticirana umjetnička pojava, Veso Sovilj uporno i znalački gradi autonomnost svoga umjetničkog prostora. Njegova naglašena angažovanost ima jasne odlike individualističkog koncepta u kome se prepoznaju etičke i političke vizije, koje govore o uzajamnoj transformaciji individue i društva.
Sarita Vujković